Home
TV
Radio
Over ERTS
Agenda
Reacties
Nieuws
Links
Medewerkers


Zoeken op ERTS

               ERTS Radio - Detail van de uitzending
 
ER KOMT GEEN BRIEFJE UIT DE HEMEL … - 06-08-2014 om 20:02

Klik hier om deze aflevering te beluisteren »

ERTS R297 - UITZENDING 06-08-2014 – ER KOMT GEEN BRIEFJE UIT DE HEMEL

Welkom door Jean Loyens: Goeienavond luisteraar, en welkom bij het maandelijks kwartiertje van ERTS, de Evangelische Radio &TelevisieStichting. Vandaag hebben we een gesprek met Jef en Herlinde De Vriese. Zij geven al ruim 30 jaar leiding aan het Centrum voor Pastorale Counseling in Leuven. Met de Bijbel als leidraad helpen ze mensen die in geestelijke nood verkeren. Ze publiceren daar ook over, in boeken, artikels en columns. Maar ook hulpverleners gaat het niet altijd voor de wind. Daarvan weten Jef en Herlinde mee te spreken."

Jef: Twee jaar geleden werd ik door de huisarts opgebeld en hij deelde mij mee dat, naar aanleiding van een bloedonderzoek, er bij mij chronische lymfatische leukemie was vastgesteld. Ja, ik ben dus naar de huisarts meteen gegaan en ik kreeg daar eigenlijk een heel dubbele boodschap. Langs de ene kant zei hij: 'Ach, er zijn heel veel mensen die met deze diagnose nog heel lang kunnen leven'. En tegelijkertijd zei die: 'Maak maar een dringende afspraak op het ziekenhuis'. Wanneer je zo'n diagnose krijgt. Langs de ene kant proberen mensen je gerust te stellen. En langs de andere kant krijg je signalen: dit is wel ernstig. Nu ben ik van nature zelf niet iemand die heel emotioneel wankelt, maar toch, op zo'n moment dat je leven wordt bedreigd, dan word je niet alleen aan het denken, maar ook aan het voelen gezet.
Jean Bos: Herlinde, toen Jef dat nieuws te horen kreeg, heeft hij het waarschijnlijk ook heel snel aan jou verteld.?
Herlinde: Ja, ik was erbij toen de arts heeft getelefoneerd 's morgens vroeg. Weet je, sinds Jef en ik de Here Jezus hebben leren kennen, weten wij dat onze levens in Zijn hand zijn. Er zijn meerdere moeilijke dingen gebeurd in ons leven, en ja, dit was er eentje van.
Datgene waar Hij voor het eerst tot mijn hart heeft gesproken, was door een tekst die je in de Bijbel kan lezen: 'Komt allen tot Mij die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven’. En ja, dat is dan voor mij een tekst die heel duidelijk naar voor komt in momenten als we toch met moeilijke dingen geconfronteerd worden. En, ja, in dit geval is het inderdaad de eindigheid van het leven hè.

Nu de eerste periode, zeg maar de eerste maand, was het zo dat ik heel vaak naar Jef moest kijken, en dat ik gewoon begon te huilen. En dat hebben we samen ook echt bewust gedaan. Dus samen huilen, samen gewoon ons afvragen: hoe moet het straks dan? Hoeveel tijd heb je nog? We hebben ook heel bewust met de kinderen zo'n momenten samen gehad. Want voor hen speelde dan van ja, gaat mijn zoontje, gaat mijn zoontje je nog kennen wanneer hij gaat trouwen zeg maar. Onze andere dochter vroeg zich ook af: ga jij mijn kinderen nog kennen? Dus dat zijn allemaal vragen met veel emotie te maken hebben. 't Was niet makkelijk, maar ja, we zijn daar toch dwars doorheen gegaan en dat heeft ons zeker verrijkt, ja.

Jef: Nu blijkt dat alle factoren die in rekening worden gebracht om de snelheid van de leukemie te bepalen, dat die bij mij allemaal op traag staan. Dat is dus goed nieuws in het slechte nieuws. En mogelijk betekent dat dan dat ik de eerste tien jaar geen behandeling nodig heb. Ja, van de tien zijn er al twee voorbij, zo snel gaat het dan weer en dat is dus echt, echt afwachten, maar op dit moment heb ik geen lichamelijke beperkingen daardoor. En er zijn momenten dat je 't wel weet in je hoofd en er ook over praat, maar eigenlijk niet de ervaring hebt van wat het echt betekent. Tot op het moment dat je weer naar het ziekenhuis gaat om een nieuw bloedonderzoek te doen, waarin ze dan kijken hoever staat het nu. En dan krijg je de telling van de witte bloedcellen, nou die is slechter dan de vorige keer. En dat zijn dan de momenten waarop je even terug met je neus op de werkelijkheid wordt gedrukt. Omdat we zijn blijkbaar van nature geneigd om, ja, er overheen te stappen en de moeilijke emotie weg te duwen of niet in rekening te brengen. Dat is telkens balans vinden.

Herlinde: Ik kom uit een mooi katholiek gezin met zes kinderen. Wij hebben altijd een goed godsbeeld gehad. God is een God van liefde en Hij heeft het beste met je voor. En ja, dus zo ben ik opgegroeid. Tot op mijn negentiende ik in aanraking kwam met mensen die de Bijbel lazen. Nu, ik heb in mijn kindertijd ook wel de Bijbel gelezen, maar op een of andere manier sprak mij dat toch aan en voor mij is het de persoon van de Here Jezus is heel belangrijk geweest. Dat Hij de Middelaar is, dat Hij eigenlijk naar de aarde is gekomen om de Vader te leren kennen, dus die God Die ik al kende, Die voor mij echt een God van liefde is, de Schepper van hemel en aarde. Maar die Zoon, de Persoon van Jezus Christus, nu ja, dat was altijd toch een beetje diffuus aanwezig.
Jean Bos: Hoe is dat bij jou gegaan Jef?
Jef: Ik studeerde in Leuven en had eigenlijk daarvoor lang nagedacht om eventueel pastoor te worden. Da's er niet van gekomen, ik ben psychologie gaan studeren. En ik had altijd wel het gevoel van wat betekent dit nu, deze keuze, met betrekking dat God iets met je leven wil. En nadenkend daarover kwam ik in contact met een groepje studenten die met elkaar de Bijbel lazen. En ja, toen is de Bijbel voor mij opengegaan als de weg waardoor God Zich openbaart, spreekt, laat zien wat Zijn karakter is. En vanuit mijn katholieke opvoeding heeft dat eigenlijk nooit een rol gespeeld, laat staan dat je zou kunnen bedenken dat God een persoonlijke relatie met je wil doorheen dat geschreven Woord, dat Hij een God is Die zonden vergeeft, dat Hij juist daarom Zijn Zoon naar deze wereld heeft gestuurd, dat als ik daarin geloof, dat ik eeuwig leven mag ontvangen en een relatie met God mag hebben, dat is eigenlijk het keerpunt geweest waardoor mijn geloof veel dieper en persoonlijker is geworden.

Jef: De vraag van waarom ik heeft me eigenlijk nooit echt beziggehouden. Ik denk dat je er na een tijd achter komt dat die waaromvraag toch niet wordt beantwoord, of toch niet zoals je hem graag zou hebben. Er valt geen briefje uit de hemel. En dat als je langere tijd met God leeft, dan heb je geleerd in allerlei omstandigheden van het leven dat Hij betrouwbaar is, dat Hij voor je zorgt, dat Hij met je is. En dus ook in deze ziekte is Hij met mij. En ik snap dan niet altijd waarom, maar ik zie wel dat Hij het gebruikt. Ik leef veel bewuster, relaties worden belangrijker. Of als nu iemand zijn nood klaagt en ik zeg: 'ik zal voor je bidden', ho, ik zeg dat nu: 'ik zal voor je bidden' op een heel andere wijze dan dat ik dat vroeger zei, want ik weet nu wat het voor mij betekent als mensen voor mij bidden, omdat ik nu besef hoe ik zelf in nood zit, wat mijn ziel nodig heeft aan zorgzaamheid van mensen, kan ik ook veel beter de zorgzaamheid aan anderen geven die in de situatie zitten waar ik in zit.
Dat neemt het verdriet niet weg, maar ik zie wel God midden in dat verdriet nieuwe dingen in mijn leven doen.


Jean Bos: Herlinde, er kan veel sneller dan je denkt een moment komen dat Jef je komt te ontvallen; in hoeverre leeft dat voor jou op dit ogenblik?"
Tja! Ik vind dat een moeilijke vraag, omdat ik weet niet wat er dan zal gebeuren. En eerlijk gezegd wil ik daar niet te veel op vooruitdenken, want ik ben van nature iemand die graag de controle houdt. Als ik ervan uitga dat God op dit moment in mijn leven aanwezig is en Hij werkelijk vandaag voor mij zorgt op een manier die ik niet kan controleren, dan moet ik er ook van uitgaan dat Hij er dan zal bij zijn, en dat Hij dan zal voorzien en omdat ik weet dat Hij nabij is en dat Hij mij helpt vandaag met het verdriet om te gaan, weet ik dat Hij straks ook naast mij zal staan.
Jean Bos: Jef, sta jij wel eens stil bij de gedachte?
Jef: Vooral in het begin, ik moet zeggen dat ik het voor mezelf makkelijker vind dan voor Herlinde. Ik weet waar ik naartoe mag gaan; d'r is een Vader in de hemel die voor mij gaat zorgen. Mijn grootste worsteling is eerder, wat gebeurt er met Herlinde wanneer ik er niet meer ben. En dat zijn dingen waar we dan wel regelmatig over praten, dat we proberen ons leven nu zo in te richten dat wanneer ik er niet meer zou zijn, dat het voor haar doenbaar en makkelijker is om door te gaan dan wanneer we er niet over zouden praten.
Jean Bos: Wat betekent op dit moment genieten van elke dag samen?
Jef: Heel praktisch, we proberen minder uren te werken dan vroeger, we proberen meer ontspannende dingen samen te doen. We hebben naar het voetbal gekeken op het WK, later dan dat we gewoonlijk zouden doen. Dus het inplannen van de gewone dagdagelijkse plezante dingen van het leven heeft een ruimere plek gekregen.
Jean Bos: Hebben die dingen jullie meer naar elkaar toe gebracht en samengebonden?
Herlinde: Jazeker, het heeft ons zeker geholpen ook om samen emotie te delen. We zijn altijd heel betrokken op elkaar geweest, we hebben heel vaak samen met elkaar gewerkt, nu nog meer dan ooit. Dus, jazeker, het heeft ons dicht naar elkaar gebracht, en ook, ja, dichter bij onze Schepper.

Jean Bos: Wie is Jezus nu voor jullie?
Jef: Om het heel kort uit te drukken, Hij is mijn Redder en mijn Rechter. Maar dat klinkt zo vaag misschien. Hij, hij...
Jean: 't Klinkt nogal theologisch hè?
Jef: En het klinkt heel theologisch, maar de praktijk is: Hij, Hij heeft mij gered van mijn zonden, van mijn onvermogen, van een heleboel van mijn onhebbelijkheden. Hij is ook Degene waar ik respect wil voor hebben. Hij is mijn God Die ik wil dienen. Ik wil Hem gehoorzamen, niet vanuit een soort keurslijf omdat het moet, maar vanuit een opborrelende liefde voor Hem, die steeds dieper in mij wordt, waar er een mooie mengeling is van respect en nabijheid. God is een God die je moet eren en respecteren, maar waar je ook bij mag thuiskomen en die twee zitten in één vaatje bij elkaar.
Herlinde: Als het moeilijk gaat, of als mijn emotie in de weg zitten, dan maak ik het stil. en dan ..., ik heb een plekje in ons huis waar ik ga zitten... En dan mag ik aan Hem vertellen hoe het met me gaat. Dat is mijn manier van het verwerken van verdriet en Hij zegt tegen mij van: 'Ik weet het, Ik ben daar ook geweest'. Hij is mens geworden en Hij is doorheen verdriet gegaan, Hij is doorheen afwijzing gegaan, alle moeilijke dingen waar wij mee geconfronteerd worden. Hij is daar ook geweest, dus Hij is de Persoon bij uitstek voor mij om naartoe te rennen en ik weet dat Hij er altijd zal zijn, ook al komt er een periode dat Jef er niet meer zal zijn.
Jef: Ik heb mezelf voorgenomen om na te denken over de vraag: wat zijn de werken die God voor mij heeft voorbereid? Want alles wat Hij mij geeft aan tijd en aan mogelijkheden, is precies dat wat ik nodig heb om te doen wat ik moet doen. Dus als ik meer dingen plan dan wat daar in kan, dan ben ik met dingen bezig die niet voor mij zijn weggelegd.

Jef: Ik ontmoet niet de beperkingen van mijn ziekte, behalve wanneer ik in het ziekenhuis ben en de telling van mijn witte bloedcellen keihard, zwart op wit op een blad papier staat. En dat maakt dus mogelijk dat ik het zou kunnen verdringen. Dat doen we bewust niet. Wij praten er elke dag, elke avond voor we gaan slapen over, we bidden daar elke dag met elkaar over, we proberen met de werkelijkheid van wat in ons leven is aan vreugde en verdriet, met elkaar open in gesprek te blijven. En daardoor denk ik dat we het op een gezonde wijze in balans kunnen houden. En wat ons nu overkomt met de ziekte, anders had het tien of twintig jaar later geweest met iets anders. Waar we nu doorheen moeten, daar hadden we toen toch doorheen moeten gaan. Dus, we proberen het op die manier ook te relativeren en tegelijkertijd in het relativeren de openheid te houden: dit is de werkelijkheid van een moeilijk leven. 't Is nu onze beurt met het lijden. Andere mensen hebben het eerder, anderen hebben het later. Laten wij maar met open vizier daarin gaan, samen met elkaar en samen met God.

Afsluiting Jean Loyens"Met deze positieve noot besluiten wij onze uitzending. Als je wilt reageren, is ons telefoonnummer: 03-457.00.00; 03-457.00.00. Je kunt ook een mail sturen naar: radio@erts.org. De tekst en de audio van dit programma zijn te vinden op onze site: www.erts.org. We zijn er terug op woensdag 3 september, zelfde tijd, zelfde zender. Nog een fijne avond en graag tot dan!"

16'56 Afsluiting Jean, duur 00'30:
"Met deze positieve noot besluiten wij onze uitzending. Als je wilt reageren, is ons telefoonnummer: 03-457.00.00; 03-457.00.00. Je kunt ook een mail sturen naar: radio@erts.org. De tekst en de audio van dit programma zijn te vinden op onze site: www.erts.org. We zijn er terug op woensdag 3 september, zelfde tijd, zelfde zender. Nog een fijne avond en graag tot dan!

 

« terug naar de vorige pagina
Bekijk ook de oude uitzendingen in het archief »